Maddi olmayan emek kavramının, günümüze ait üretim ilişkilerinde emeğin büründüğü biçimleri açıklayıp, açıklamadığından ziyade, belki de daha önemli yanı, “değer”in kaynağının emek olduğunu, tekrar gündeme getirmesidir. Çünkü sermayenin emeği biçimsel değil, gerçek manada boyunduruğu altına almasıyla birlikte, bir mistifikasyonu da yaymaya başlamıştı: değerin sermeyenin bir unsuru olduğu. İlk bakışta kültürel ürünleri , ya da nesnesiz ürün ve hizmetleri analiz etmede önemli açılımlar sağlayabileceği düşünülen bu kavramın (Bu satırların yazarı da,
Vahit Tuna’nın 2008 Mayıs ayında gerçekleştirdiği Egzersiz sergisini, Maddi olmayan emek çerçevesinde ele alan bir yazı kaleme almıştır.), yazının ilerleyen bölümünde, bu işlevi çok ta yerine getiremediğini, bunun yerine “klasik” kavramları kullanmanın daha yararlı olacağını göstermeğe çalışacağım….. Bu cümleler ile başlayan yazının, Maddi olmayan emek kavramın, Türkçe’ye çevrilmiş iki kaynak üzerinden, (
Maurizio Lazzarato.İtalya’da Radikal Düşünce Ve Kurucu Politika kitabı içersinde, Maddi Olmayan Emek makalesi. Otonom Yayıncılık.2005. Diğer kaynak ise Hard ve Negri’nin Çokluk kitabı, Ayrıntı Yayınları 2004) kısa bir özeti vs derken uzadıkça uzadığını fark ettim.Bu yüzden plan değişikliği yapıp, "blog"a kısa girişler halinde bir seriyle konuyu toparlamanın daha yararlı olacağına karar verdim. Böylece, bizi “yazı yollama” zaman aralığının genişliği ,yazınlarımızın uzunluğu ve sıkıcılığı dolayısıyla, “blog” yerine “web” yayınlamamız konusunda tavsiyede bulunan dostlarımızın eleştirilerini de dikkate aldığımızı göstermiş oluyoruz!
Maddi olmayan emeği , klasik üretken emek/üretken olmayan emek kavramı çerçevesinde ele alırsak, sorunun başlangıç noktasını Adam Smith’e kadar götürmek mümkün. Adam Smith bir emeğin üretken sayılabilmesi için bir nesnede veya satılabilir bir eşyada cisimleşmesi gerektiğini düşünüyordu: “Maiyetinde çalışan bütün sivil ve askeri memurlarla birlikte hükümdar, bütün ordu ve donanma, üretken olmayan işçilerdir. Bunlar kamu hizmeti görür; başkalarının yıllık emek ürünlerinin bir kısmı ile geçinirler”. “Hem en ağırbaşlı, en hatırı sayılır hem en hafif mesleklerden kimisi bu aynı sınıfa sokulmak gerektir. Kilise adamları, hukukçular, hekimler, her türlü edebiyatçılar; tiyatro oyuncuları, soytarılar, müzikçiler, opera şarkıcıları, opera köçekleri, v.b...” Hiçbiri üretken değildir çünkü “(...) hepsinin yapıtı hasıl oldukları anda ortadan kaybolur” “Topluluk içinde en saygı değer tabakalardan bazılarının emeği, sıradan hizmetçilerinki gibi, hiçbir değer hâsıl etmez; o emek harcandıktan sonra, sürüp giden, ileride karşılığına bir o kadar emek elde edebilecek herhangi devamlı bir nesne veya satılır eşya üzerinde kökleşip maddeleşmez”.
[1] Bugün bulunduğumuz yerden geriye dönüp baktığımızda, Smith’in bu tanımlarının, doğru ve yanlış kategorileri bir arada barındırması nedeniyle anlamlı değildir. Marx , kapitalist üretim sürecini anlamlandırabilecek tutarlı bir üretken olma tanımının fiziksel büyüklüklerle ya da emeğin herhangi bir nesnede maddeleşmesi ile ilgili olmayacağını göstermiştir: “Kapitalist üretim, yalnızca meta üretimi değil, esas olarak artı-değer üretimidir. Emekçi, kendisi için değil sermaye için üretir.Bu nedenle, artık yalnızca üretmesi yetmez. Artı-değer de üretmek zorundadır.Bir tek, kapitalist için artı-değer üreten, böylece sermayenin genişletilmesi için çalışan emekçi üretkendir
[2]. Maddi nesneler üretiminin dışında kalan bir alandan örnek alırsak, bir öğretmen, öğrencilerin kafaları üzerinde emek harcamasının yanısıra, eğer okul sahibini zenginleştirmek için de eşek gibi çalışıyorsa, üretken bir emekçi sayılır. Okul sahibinin, sermayesini, sosis fabrikası yerine öğretim fabrikasına yatırmış olması hiçbir şeyi değiştirmez. Demek oluyor ki, üretken emekçi kavramı, yalnızca, iş ile yararlı etki arasındaki, emekçi ile emek ürünü arasındaki bir ilişkiyi anlatmakla kalmıyor, aynı zamanda tarihsel gelişmeden doğan ve işçiye, doğrudan doğruya artı-değer yaratma aracı damgası vuran özgül bir toplumsal üretim ilişkisini de anlatıyor.Bu nedenle, üretken emekçi olmak talih değil talihsizlik eseridir.”
[3]Maddi olmayan emek tartışmaların gündeme gelmesinin bir nedeni de her alanda metalaşmanın derinleşmesidir.Bu derinleşmenin sonucu olarak, ekonomi, siyaset, kültür, ideoloji vb alanlarındaki klasik ayrımlar ortadan kalmıştır. Kapitalist üretim yalnızca meta değil, esas itibarıyla artı-değer üretimi olduğu için , ekonomi diğer tüm alanları artı-değerin yaratılacağı bakir alanlar olarak görüp, o alanlara nüfuz eder.Sadece A.B.D seçimlerinde, tanıtım ve reklam bütçelerini alan reklam ajansları durumlarını düzeltmiyor; ülkemizde de seçim dönemlerinde başta gazeteler olmak üzere ,reklam ajansları ve diğer mecralar (internet dahil) ,bu sayede ciddi anlamda kar elde ediyorlar.
2. Söbütay Özer Ödüllü Resim Yarışması sonuçlandı…
ÇAĞSAV’ın CERMODERN’le birlikte düzenlediği
yarışmanın sergisi 28 Nisan’da açılacak…
ÇAĞSAV’ın 2008′de yitirdiğimiz resim eğitimcisi ve ressam Söbütay Özer anısına düzenlediği 2. Söbütay Özer Ödüllü Resim Yarışması sonuçlandı. 60 genç ressamın 87 tablo ile katıldığı yarışmada üç başarı ödülünü, Mustafa Elmas (Hacettepe-Gazi), Deniz Özsoydan (Hacettepe) ve Burak Erim Adnan Menderes) paylaştı. Sena Yıldırım (Gazi), Sami Gedik(Hacettepe) ve Fatih Sazak’ın (Hacettepe) tabloları da mansiyona değer görüldü.
Yarışmaya en büyük ilgiyi, 21 katılımla Gazi Üniversitesi, 8 katılımla Hacettepe Üniversitesi ve 5 katılımla Selçuk Üniversitesi öğrencileri gösterdi. Yarışmaya Anadolu, Van Yüzüncü Yıl, Süleyman Demirel, Beykent, İnönü, Dumlupınar ve Erciyes Üniversitelerinin güzel sanatlar fakültesi öğrencilerinden de katılım oldu. Katılımcıların toplam 45 tablosu sergilemeye değer görüldü. Katılımcıların 12’si yüksek lisans öğrencisi…Başarı ödülü alanlara ÇAĞSAV’ın para ödülünün yanısıra TURSAB tarafından biri Londra, diğeri Stockholm olmak üzere iki yurtdışı müze gezisi ve altı ay süreyle CERMODERN’de işlik tahsisi verilecek. Yarışmada sergilenmeye değer tablolar, 28 Nisan 2010da CERMODERN’de düzenlenecek ödül töreniyle birlikte sergilenmeye başlanacak. Sergi 25 Mayısa kadar gezilebilecek.
Başarı ödülleri ve Mansiyonları soyadı alfabetik sıraya göre;
Başarı Ödülleri; Mustafa Elmas, Burak Erim ve Deniz Özsoydan
Mansiyonlar ; Sami Gedik, Fatih Sazak ve Sena Yıldırım
Jürinin oybirliğiyle yaptığı değerlendirme sonucu tabloları sergilenmeye değer görülen genç ressamlar da şöyle:
Aşkın Adan, Berivan Adem, Kadir Akyol, Yiğit Can Alper, Duygu Arıkan, Pınar Arslan, Nihal Aslan, Hamide Başer, Berna Başyazıcıoğlu, Pınar Bora, Hilal Can, Yağmur Çelik, Zeynep Merve Çiçek, Şahin Demir, Mustafa Elmas, Burak Erim, Ali Hüdaverdi Evlice, Büşra Karaköse, Perihan Kazanç, Rahife Kemba, Şenay Koçak, Olcay Kuş, Ali E.Küpeli, Mahmut Özdemir, Nuray Özler, Derya Polat, Fatih Sazak, Filiz Top, Ümmühan Tunçtürk, Burcu Türkersoy, Yakup Türkoğlu, Tuğçe Türksoy, Melis Uğuz, Sena Yıldırım, Binnaz Yılmaz ve Uğur Yılmaz 
