ÇAĞDAŞ SANAT » Barcelona http://www.cagdassanat.com V2.3 beta /// deneme asamasinda /// Fri, 06 Jan 2012 19:15:38 +0000 en hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 Ahmet Öğüt: Exploded City / MATRIX 231 http://www.cagdassanat.com/ahmet-ogut/ahmet-ogut-exploded-city-matrix-231/ http://www.cagdassanat.com/ahmet-ogut/ahmet-ogut-exploded-city-matrix-231/#comments Fri, 01 Jan 2010 21:43:00 +0000 ahmet ögüt

Ahmet Öğüt: Exploded City / MATRIX 231

January 24, 2010 - April 11, 2010

Berkeley Art Museum and Pacific Film Archive BAM/PFA, California

With Exploded City, Ahmet Öğüt envisions an imaginary metropolis comprising buildings, monuments, and vehicles that have figured in acts of violence and terrorism over the past two decades. Structures from Turkey, Ireland, India, Yugoslavia, Great Britain, and the United States, among other countries, form a unified urban scale model, reconstructing these sites in the moments before they were destroyed. The installation, originally commissioned for the Turkish Pavilion at the 2009 Venice Biennale, is accompanied by a text situating the included locations within a Calvinoesque narrative that engages the poetics and politics of space, architecture, violence, and international relations. Paraphrasing Calvino’s Invisible Cities, Öğüt presents visible but “semi-anonymous” buildings, whose intact form may be forgotten while the aftermaths of their destruction are seared into the collective consciousness via the media and individual consciousnesses via personal experience. The collapsing of time and distance in this collection of models is echoed by the vehicles—also used in terrorism, but referencing as well Öğüt’s ongoing interest in distance, time, and speed, measures by which our relationship to reality is shaped and through which disparate lands are connected.

From this central installation, the exhibition expands to other works. The film Things We Count pans slowly across the retired fighter planes at an airplane graveyard in Arizona’s Sonoran desert, as a voice counts them one by one in Kurdish, Turkish, and English. This counting, in the languages of faraway lands, connects the planes in their U.S. resting place to their actions in the larger world.

Öğüt recently had solo exhibitions at Künstlerhaus Bremen; Centre d’Art Santa Mònica, Barcelona; and Kunsthalle Basel. His work was also recently included in group exhibitions at Museum of Modern Art, Warsaw; De Appel, Amsterdam; New Museum of Contemporary Art, New York; Malmö Konsthall, Sweden; Van Abbemuseum, Eindhoven, the Netherlands; and the Berlin Biennale. This is the artist’s first solo exhibition in the United States. Born in Turkey in 1981, Öğüt lives and works in Amsterdam.

Elizabeth Thomas
Phyllis Wattis MATRIX Curator


The MATRIX Program at the UC Berkeley Art Museum is supported by a generous endowment gift from Phyllis C. Wattis; The Andy Warhol Foundation for the Visual Arts; and the continued support of the BAM/PFA Trustees. The presentation of Ahmet Öğüt: Exploded City / MATRIX 231 was made possible in part by the Mondriaan Foundation, Amsterdam.

]]> http://www.cagdassanat.com/ahmet-ogut/ahmet-ogut-exploded-city-matrix-231/feed/ 0 The Malady of Writing http://www.cagdassanat.com/ahmet-ogut/the-malady-of-writing/ http://www.cagdassanat.com/ahmet-ogut/the-malady-of-writing/#comments Wed, 18 Nov 2009 10:55:00 +0000 ahmet ögüt
The Malady of Writing.
A project on text and speculative imagination
November 20, 2009 - April 25, 2010

Museu d'Art Contemporani de Barcelona (MACBA)

Artists: Fia Backström, Stuart Bailey, Becky Beasley, Julian Beck, Erick Beltrán, Kim Beom, Bernadette Corporation, David Bestué, Iñaki Bonillas, Thomas Boutox, Peggy Buth, Kristian Byskov, Mariana Castillo, Daniela Castro, Heman Chong, Keren Cytter, Dexter Sinister, Tim Etchells, Matthias Faldbakken, Richard Foreman, Uqbar Foundation, Justine Frank, Ryan Gander, Dora García, Hadley & Maxwell, Karl Holmquist, Daniel Jacoby, Miranda July, Hassan Khan, Viola Klein, Bitsy Knox, Irene Kopelman, Zak Kyes, Lea Lagasse, Guillaume Leblon, Arvo Leo, Melissa Lim, Rita McBride, Jorgen Michaelsen, Helen Mirra, Johnatan Monk, Fabio Morais, Valérie Mrejen, Marc Nagtzaam, Ingo Niermann, Miguel Noguera, Ahmet Ögüt, Terje Overas, Sener Özmen, Adrian Piper, Falke Pisano, Olivia Plender, Seth Price, Roee Rosen, Joe Scanlan, Ashkan Sepahvand, Frances Stark, Michael Stevenson, Rupert Thomson, Sue Tompkins, Jalal Toufic, Nickel van Duijvenboden, Jan Verwoert, Marc Vives, Rodolfo Walsh and Adrian Williams.

Curator: Chus Martínez, MACBA chief curator

]]> http://www.cagdassanat.com/ahmet-ogut/the-malady-of-writing/feed/ 0 Open Studio Day at Istanbul Residency Program http://www.cagdassanat.com/platform-garanti-contemporary-art-center/open-studio-day-at-istanbul-residency-program/ http://www.cagdassanat.com/platform-garanti-contemporary-art-center/open-studio-day-at-istanbul-residency-program/#comments Tue, 03 Nov 2009 12:24:00 +0000 Located... 1 p.m.-6 p.m.


Platform Garanti CAC hosts an open studio day to share the work of current Istanbul Residency Program artists: Jesper Alvaer, Vangelis Vlahos, Witte van Hulzen & Sander Breure, Francesco Mattuzzi, Kalle Brolin, İnci Furni, Barbara Musil, Atılkunst, Soren Thilo Funder, and Sofie van der Linden.

Jesper Alvaer
Platform Garanti 3rd floor, Studio 4
1 p.m.-1:20 p.m.

Jesper Alvaer will present his ongoing project “From Zagros to Zagreb”, which is an attempt to present a guitar-string theory based on the Iranian origin of the Croats. The project includes the apparent lines that separate earth from sky, etnogenesis and acousticecology in spacetime.

Jesper Alvaer studied at the University of Oslo, in History of Ideas (91-93); then Cooper Union School of Art, NY (00-01), University of Oslo, Development Studies (08-09). He has participated in various group exhibitions in Oslo, Prague, Vienna and Miami. He recently had a solo presentation of his work at Galerie Jeleni, Prague.


Vangelis Vlahos
Platform Garanti 3rd floor, Studio 5
1:30 p.m.-1:50 p.m.

Vlahos' recent work, focusing on different fragments of recent history and using archival material from various sources, questions the relevance of this material as a tool to rethink historical concepts that still seem to influence and shape the way we understand our present. For the open studios Vhalos will present “The differences between the parts are the subject of the composition”. The work is part of a series of projects realised under the same title that is again based on found images.

Vangelis Vlahos was born in Athens, Greece, where he lives and works. Recent exhibitions include: 11th Istanbul Biennial (2009); Monument to Transformation, City Gallery Prague (2009); After Architecture, Centre d’Art Santa Monica, Barcelona (2009); ISLANDS+GHETTOS, NGBK & Kunstraum Kreuzberg/Bethanien, Berlin (2009). Vlahos has also held solo exhibitions at Prometeogallery di Ida Pisani, Milan and Blow de la Barra Gallery, London, both in 2008.


Witte van Hulzen & Sander Breure
Platform Garanti 4th floor, Studio 1
2:00 p.m.-2:20 p.m.

Witte van Hulzen & Sander Breure are working on a script for a new film based on the lives of the members of their own family. The story of their family will be mixed with stories that they have discovered in Istanbul after talking to many people and the resulting interviews are mixed with fictional elements of their own imagination.

Witte van Hulzen graduated from the Academy of Fine arts and design at Artez Arnhem in the Netherlands in 2009. Sander Breure has been studying at the composition department of the Royal Conservatory in the Hague. They have participated in group exhibitions including Made in Arnhem, Modern Museum of Art, Arnhem the Netherlands; Altijd Bewegen, Gemak, the Hague, Netherlands this year. They have worked collaboratively together since 2006.


Francesco Mattuzzi
Platform Garanti 4th floor, Studio 2
2:30 p.m.-2:50 p.m.

Francesco Mattuzzi will present his ongoing project “Startrucks”. The project concentrates on the lives of truck drivers who spend most of their lives on the road travelling the regions that border the Mediterranean. Mattuzi considers how to explore such a symbolic and cultural aspect of the “travel experience” within East and West freight transport and has continued research on this topic in Istanbul.

Francesco Mattuzzi graduated from Arts in Design at University of Bozen/Bolzano, Italy. He has participated in group exhibitions in Israel, Germany, Italy, Spain, Belgium, and the Netherlands. An early version of “Startrucks” was shown at Fabbrica del Vapore in Milan, Italy this year.


Kalle Brolin
Platform Garanti 4th floor, Studio 3
3:00 p.m.-3:20 p.m.

Kalle Brolin will present two recent works: the first features a wall of posters and a performance on child labor unions in America (O! Children!); the other is a video that pitches Swedish skinheads and immigrants against each other on stage through the act of reading insulting poetry (Battla 2010). He will also talk about his project in Istanbul, which consists of two connected videos, both featuring deaf actors that speak in sign language (Mafiya). The videos reconstruct some events Kalle was involved in while staying in Moscow in 2003.

Kalle Brolin is an artist from Sweden. He works with both documentary material, in video, installation, and social projects. He is a board member of gallery Box in Gothenburg, Sweden. He will participate at the Bucharest Biennale in the summer of 2010.


İnci Furni
Platform Garanti 4th floor, Studio 4
3:30 p.m.-3:50 p.m.

İnci Furni will present a fanzine titled “I made a new human” designed specially for the open studio day. Furni's recent works have been shaped under her project “The Control Room and Imaginations”. She says: “Control Room and Imaginations” allows me ask questions such as: What is the meaning of the act of imagining? When do we start to imagine? Why do we need to imagine? What is the source of our imagination? Is it the world that we know? Can we imagine something we have never seen or known? Is imagination itself a language? Or, how does language affect the imagination?”

Inci Furni's recent exhibitions include “I Don’t Believe in Personal Isolation, I Believe in Building!”, Masa Project, Istanbul (2009) and “Spirit”, Apartment Project, Istanbul (2007). Selected group exhibitions include “Unfair Provocation”, Hafriyat-Karaköy, Istanbul (2009) and “Connect The Dots 2”, Fargfabriken, Stockholm. She is currently participating in the 11th International Biennial.

Sofie van der Linden
Platform Garanti 4th floor, Studio 5
1 p.m.- 6 p.m.

Sofie van der Linden's works focus on the relation between the city and the people. During the open studio day, she will present her recent project realised in Ghent where she visited residents living in social houses and made sketches of their apartments. After this research period she made a large-scale detailed drawing of all the different flats based on her sketches and on memory.

Sofie van der Linden received a masters in Multimedia from Kask, Ghent, Belgium. Recently she had a one person show in Gallery Gyga in Antwerp, Belgium (2009) and participated in group exhibitions at SMAK, Ghent, Belgium (2009), KUVA, Helsinki, Finland (2007)

Barbara Musil
Platform Garanti 4th floor, Studio 6
4:00 p.m.-4:20 p.m.

Although a variety of techniques and media are involved in the work of Barbara Musil, two areas of focus can be recognized in her work: experimentation in and with public space and a preference for video/video installation based on available raw materials. Both of these spheres of activity are continually intertwined with one another. Realised in a medium suitable for the respective context, the works all have one thing in common: a conceptual approach. For the open studios she will present three ongoing projects.
Barbara Musil lives in Linz and Vienna. She studied human medicine in Graz, then experimental design in Linz. She has undertaken residencies in Cluj, Romania; Vilnius, Lithuania; Tallinn, Estonia; Tenno, Italy and Istanbul, Turkey.


Atılkunst
Platform Garanti 5th floor, Studio 3
4:30 p.m.-4:50 p.m.

Atılkunst will present a new video work titled “Agenda Exercises”. They will also make a sticker intervention on a daily newspaper.

Atılkunst is an artist collective run by three women artists since 2006. The main activity of Atılkunst focuses on current events, and the agendas of the day. They send out one e-mail every week with the subject “Surplus of Agenda”, consisting of one image called “Decal” which is inspired by political topics that have been raised throughout that week.



Soren Thilo Funder
Platform Garanti 5th floor, Studio 4
5:00 p.m.-5:20 p.m.

“Focusing on the literary realm of counter-culture and political-(militant)-activism, Soren Thilo Funder is currently engaged in an investigation of a possible connecting-space between the literary allegory and the political antagonistic action. It is a myth-making, storytelling attempt to fuse critique, subversion and exposure with mythification, dislocation and fictionalization, in order to enable a new potential allegorical space to encounter the "reals" of our contemporary society and propose new possibilities for the future.” Soren Thilo Funder will show one of his videos during the open studio day, and will talk about his current project.

Soren Thilo Funder studied at The Royal Danish Academy of Fine Arts (2002-2008) and The School of Art and Architecture at the University of Illinois at Chicago (2006-2007). He participated in exhibitions in Denmark, Iran, Serbia, Vietnam, USA, Spain. He had a one person show at Beaver Projects, Copenhagen, Denmark in 2009.


5:30 p.m.-6:00 p.m.
Studios open wide!

Artists at Open Studio Day are supported by OCA (Norway), IASPIS (Sweden), DAC (Denmark), FONDS BKVB (The Netherlands), Flemish Government (Belgium), GAI-PARC-D.E.M.O (Italy), European Union grant, Creative Collaboration Grant (British Council, UK) and Platform Garanti.
]]> http://www.cagdassanat.com/platform-garanti-contemporary-art-center/open-studio-day-at-istanbul-residency-program/feed/ 0 centri/fugacions http://www.cagdassanat.com/erkan-ozgen/centrifugacions-2/ http://www.cagdassanat.com/erkan-ozgen/centrifugacions-2/#comments Sun, 20 Sep 2009 09:07:00 +0000 Erkan Özgen http://www.cagdassanat.com/erkan-ozgen/centrifugacions-2/feed/ 0 deniz gül 2009-09-01 10:31:00 http://www.cagdassanat.com/deniz-gul/deniz-gul-2009-09-01-103100/ http://www.cagdassanat.com/deniz-gul/deniz-gul-2009-09-01-103100/#comments Tue, 01 Sep 2009 08:31:00 +0000 deniz http://www.cagdassanat.com/deniz-gul/deniz-gul-2009-09-01-103100/feed/ 0 Platform Garanti ve Can Xalant Misafir Sanatçı Programları Arasında Değişim Programı http://www.cagdassanat.com/platform-garanti-contemporary-art-center/platform-garanti-ve-can-xalant-misafir-sanatci-programlari-arasinda-degisim-programi/ http://www.cagdassanat.com/platform-garanti-contemporary-art-center/platform-garanti-ve-can-xalant-misafir-sanatci-programlari-arasinda-degisim-programi/#comments Sun, 21 Jun 2009 13:46:00 +0000 Located... Platform Garanti Güncel Sanat Merkezi ile Barcelona merkezine 30 dakika uzaklıkta olan Mataro'daki Can Xalant Center for Contemporary Art arasında gerçekleştirilen misafir sanatçı programları sanatçı ya da küratör değişim projesi çerçevesinde, Sonbahar 2009 için dosya kabulü başlamıştır.

Özellikle video ve ses üretimiyle ilgilenen, yeni medyayla çalışan sanatçılar için hazırlanmış olan Can Xalant Programı için son dosya teslim tarihi 1 Temmuz Çarşamba 2009'dur.

Programın süresi 6 haftadır (Eylül - Ekim 2009). Seyahat, İspanya içi dolaşım, yaşam, konaklama ve kısmi üretim giderleri Platform ve Can Xalant tarafından karşılanmaktadır.

Can Xalant görsel sanatların ve güncel tartışmaların üretimi üzerine Mataro'da kurulmuş ilk merkezdir. Can Xalant'ın amacı görsel sanatların araştırılması ve üretimi sırasında gerekli olan programları sunmaktır. Merkez bu amacını, düzenlediği atöyle çalışmaları, sergiler, eğitim programları, misafir sanatçı programı, değişim programları ve yayınladığı basılı malzemeler ile sürdürmektedir.

Dosyalar, Platform Garanti Güncel Sanat Merkezi'nden bir kişi ve 2 bağımsız seçiciden oluşan komite tarafından incelenecek ve aralarından Can Xalant'a toplam 5 dosya gönderilecektir. Nihai seçimi Can Xalant yapacaktır. Başvuracak olan sanatçı ve küratörlerden program süresince yapmayı düşündükleri proje ya da araştırma hakkında bir dosya sunmaları beklenmektedir.

Programa bir sanatçı seçilmesi durumunda Can Xalant'daki stüdyolardan, video/ses kaydı, post-prodüksiyon ekipmanlarından yararlanabileceği gibi ihtiyaç halinde merkez tarafından teknik ekip de sanatçıya sağlanacaktır.

Platform Garanti ve Can Xalant değişim programına birinci yılda Cevdet Erek, ikinci yılda ise Erkan Özgen katıldılar.

Başvuru detaylarını burada bulabilirsiniz.
Internet yoluyla başvuru ve URL kabul edilmemektedir. Başvuru dosyaları geri yollanmaz.

Başvuru Teslim Adresi:
Garanti Galeri - Platform Garanti
Istiklal Cad. No: 115A, Beyoglu, Istanbul, 34430, TR
T: 90 212 293 23 61
F: 90 212 293 83 27

Salı > Cumartesi
10:00 - 18:00
]]> http://www.cagdassanat.com/platform-garanti-contemporary-art-center/platform-garanti-ve-can-xalant-misafir-sanatci-programlari-arasinda-degisim-programi/feed/ 0 yenisehirmektupculari http://www.cagdassanat.com/zeyno-pekunlu/yenisehirmektupculari/ http://www.cagdassanat.com/zeyno-pekunlu/yenisehirmektupculari/#comments Thu, 08 Jan 2009 14:54:00 +0000 zeyno yenisehirmektupculari.blogspot.com









































Yenisehirmektupculari
Torre Muntadas, El Prat de Llobregat, 2008
Collective Project with Aylin Kuryel and Bob Pannebakker


Towards the end of the Ottoman Empire a new genre of literature appeared: Şehir Mektupçuları, meaning people writing letters to -or about- the city, City Lettrists. This genre consisted of writings about the city, its habits and characteristics, everyday life in the streets and moralistic behavioural rules to follow. It emerged at the same time as the Europeanization started to be a significant concern in the society and the influence of European culture became a more active cultural dynamic. Şehir Mektupçuları have written about urban life and culture especially in Istanbul, mostly comparing it to their beloved European cities. The general climate of their writings was based on the idea that Istanbul is still in a slow development process whereas European cities have already moved along in the path of modernization. While everything was ordered in European cities, in Istanbul it was very likely that your eye will get hurt by the umbrella of an irresponsible person or your shoes will become muddy while walking on premodern roads at an ordinary rainy day. This genre disappeared in 70’s.







































In this international art project, we are collecting signs of urban culture and existing codes in public space, by making thematic photo series of daily life details ranging from street art, wall writings, lost shoes, street poles, nationalist items and icons in public space, empty houses, stickers of bug extermination companies and so on. Next to this, we collect sound fragments from different districts, create alternative visual and auditory city maps, write provocative letters to authorities and make interactive street walks and performances.
The first work of “Yenisehirmektupculari” was an international project between Amsterdam and Istanbul. The experiences of the first project helped to develop the second one with the project support of the Art Centre La Capsa and the Municipality of El Prat and to extend it between El Prat de Llobregat (Barcelona) and Istanbul.






































The project consists of four different ways of manipulating and experimenting the cities: The first one includes thematic photographs of daily urban life details to create different portraits of the cities apart from the stereotypical, cliché and touristic ones. These details were exposed as thematic pairs of repetitive phenomena from both cities. Images are either communicating thematically or creating conflicts between them. The second part of the project is to capture the most typical sounds of the cities to create a video composed of still images. In the interactive part of the exhibition, the audience can send postcards designed by the group to the randomly selected citizens. And last, “Yenisehirmektupculari” does interventions placing the most conspicuous images from one city to another in order to achive the “Istanbulization” of “El Prat and El Pratization of Istanbul or Istanbulization of Amsterdam and Amsterdamization of Istanbul.















































































postcard example from el prat de llobregat
























El Pratization of Istanbul
Would it be possible in Istanbul to use the languages of minorities in every ambit? “We want to see the movies in our language” in Kurdish.























Istanbulization of El Prat
Imagine that from every corner fascist slogans are calling you to be a perfect citizen: How content for someone who says I am Catalan .

]]> http://www.cagdassanat.com/zeyno-pekunlu/yenisehirmektupculari/feed/ 0 CV http://www.cagdassanat.com/zeyno-pekunlu/cv-3/ http://www.cagdassanat.com/zeyno-pekunlu/cv-3/#comments Thu, 08 Jan 2009 13:43:00 +0000 zeyno ZEYNO PEKÜNLÜ

Contact Information
Adress: Comandant Benítez 7 / PO 3 08028 Barcelona
E-mail: zeynopekunlu@yahoo.com
Telephone: +34 671 88 88 23
+90 533 541 74 51

Education
1980 Born in Izmir, Turkey
1998-2002 BA in Painting Program at Istanbul Mimar Sinan Fine Arts Academy
2002-2004 MA in Painting at Istanbul Mimar Sinan Fine Arts Academy, Masters thesis; “Turkish Painting in the context of the identities that the socio-economic structure attributes to the individuals between 1920-1950" (Keywords: national-state, identity, Westernization, social engineering, national art, single party regime)
2004-2007 Teaching assistant in Department of Plastic Arts in Yeditepe University, Istanbul
2007-2009 Masters in Artistic Production and Research, University of Barcelona, Barcelona

Exhibitions and Projects
2009 La Trama Celeste, “Being an Artist from the periphery game”, Sala de Arte Jove, Barcelona
2009 "Doublethink",Biennal de Valls, Barcelona
2009 "Doublethink", Loop 2009, Barcelona
2009 "This is not a Medical Center", Carlos Garaicoa Open Studio 3.0, Madrid
2008 “Being an Artist from the periphery game”, Selected Artist 2009, Sala de Arte Jove, Barcelona
2008 “Yenisehirmektupculari”, Selected Artist 2008 (Aylin Kuryel, Bob Pannebaker, Zeyno Pekünlü) La Capsa, Torre Muntadas, El Prat de Llobregat
2008 “Being an Artist from the periphery game”, 4ª Mostra d’Art de Dones FEM ART 08, Casa Elizalde, Barcelona
2008 “Yo Soy No Soy”, (Brooke Borg, Cecilia Lerma, Karin de Almeida Frutig, Laura Gamboa, Mahdie Motamedi, Silvia Rodríguez, Zeyno Pekünlü) 4ª Mostra d’Art de Dones FEM ART 08, Casa Elizalde, Barcelona
2008 “La Fàbrica Transparete”, Centre de Creació i Pensament Contemporani de Mataró
2008 “Fill in the Blanks” , (Aylin Kuryel, Zeyno Pekunlu) 19th Ankara Film Festival, Ankara
2006 “Gra-Plast”, BKM, Istanbul
2005 “Searching the Spirit of Space”, Istanbul Design Week, Galata Bridge, Istanbul
2005 “66th State Exhibition on Painting and Sculptures”, Museum of Painting and Sculpture, Ankara
2005 “City: Practice and Project”, Istanbul Modern Arts Gallery, Istanbul
2005 “Thieving City”, Aksanat Art Gallery, Istanbul
2005 “Painting Exhibition of University Members Association”, Tophane-i Amire, Istanbul
2004 “65th State Exhibition on Painting and Sculptures”, Museum of Painting and Sculpture,Ankara
2004 “Holes in the Mirror”, Siemens Art Gallery, Istanbul
2003 “Belvü Project”, (Ceren Oykut, Ari Alpert, Zeyno Pekünlü), Galatasaray, Istanbul
2003 “Extreme Exteriors”, Gallery X, Istanbul
2002 “International ExLibris Exhibition”, Istanbul Archaeology Museum
2001 “Dükkan Dövmeciyan Project”, (Ceren Oykut, Zeyno Pekunlu, Guclu Oztekin) Anabala Han, Istanbul
2000 “Apartment Project”, Gümüşsuyu, Istanbul

Awards and scholarships
2009 Guasch-Coranty Award, Biennal de Valls, Barcelona
2009 Selected Artist 2008 (as part of the collective Yenisehirmektupculari) Idensitat 5, Barcelona
2008 Selected Artist 2009, Sala de Arte Jove, Barcelona
2008 Selected Artist 2008 (as part of the collective Yenisehirmektupculari) La Capsa, Torre Muntadas, El Prat de Llobregat

Articles:
2008 Post-it City, Radikal daily Newspaper, 26.4.2008
2007 Naro (Detournement Movements and Their Ideologies in Istanbul), Art-Ist (Quarterly Contemporary Art Magazine), 6th edition.
2007 Sanat Galiba Karin Doyuruyor (The role of professionalization in today’s art), Art-Ist (Quarterly Contemporary Art Magazine, 5th edition.

Fanzines
2005 “Bizarre Duet”, Izmir
2003-2004 “Belvü”, Istanbul
2003 “Extreme Exteriors”, Istanbul
2001 “Dükkan Dövmeciyan”, Istanbul

]]> http://www.cagdassanat.com/zeyno-pekunlu/cv-3/feed/ 0 Deniz Gül http://www.cagdassanat.com/platform-garanti-contemporary-art-center/deniz-gul/ http://www.cagdassanat.com/platform-garanti-contemporary-art-center/deniz-gul/#comments Wed, 07 Jan 2009 21:22:00 +0000 Located... Tokyo Wonder Site Residency in Collaboration with Platform Garanti
Fall 2008

Deniz Gül lives and works in Istanbul, Turkey where she received her BA in Visual Arts and Communication Design from Sabanci University.

Gül’s artistic practice involves public interventions or site-specific productions ans she uses photography, video, objects and text to create works of art that examine the construction of identity and space through social roles, urban myths and representation. Dealing with a matter’s condition of existence, she deconstructs her subjects to capture and develop a new reality. In her recent video series Mama Stop! (2008, Tokyo) she depicts forms of parental control over a child in different settings and reproduces codes of behaviour via spatial arguments on identities and roles of women in society. Gül’s latest photographic series Backyard and Façade (2008, Istanbul) exposes the use of an early 19th century style of architectural structure composed of counterfeit combination of baroque and western styles by a narrative which imagines fictive characters circulating in the contemporary cultural, social and practical rituals. This series reproduces the cult of western influence on the orient and locates cultural artefacts in a staged wedding celebration.

In addition to her artistic practice, Gül writes for various magazines and blogs about contemporary culture, arts, design and urban life. In 2008, Gul’s fictive-documentary Zeytinburnu Monologues was published as a part of “Urban Makers- Parallel Narratives of Grassroots Practices and Tensions” by Bbooks, Germany. In the same year, she exhibited in “Post-it Cities”, Centre De Cultura Contemporania (Barcelona) and “Bodig 08”, Hafriyat (Istanbul).
]]> http://www.cagdassanat.com/platform-garanti-contemporary-art-center/deniz-gul/feed/ 0 AÇILIMLAR http://www.cagdassanat.com/ofsayt-ama-gol/acilimlar/ http://www.cagdassanat.com/ofsayt-ama-gol/acilimlar/#comments Thu, 28 Jun 2007 07:31:00 +0000 platformoffice1 Vasıf Kortun: 1980lerde Türkiye ile sınırın ötesi arasında çok belirgin bir mesafe vardı. Güncel sanatçılar yılda bir grup sergisiyle yetinirken, ikinci sınıf resim ticaretinin hüküm sürdüğü agresif taşra piyasasına karşı mesafelerini korumuşlardı. Öncü Türk Sanatı sergileriyle süren bu duruş, dönemdeki parçalanmalardan da görüleceği gibi yalıtılmışlığın getirdiği marazi tartışmalara boğulmuştu. Öncü Türk Sanatı sergilerinin, ABCD’ye doğru süzülmesi içinde sekter duruşlar, abartılı ve edinilmiş disiplin gösterileri, aslen Ayşe Erkmen’in DAAD bursuyla Almanya’ya gitmesi ve eşi, grafiker Bülent Erkmen’in gruptan desteğini çekmesi ile sonlandı. Ayşe Erkmen Berlin’den sonra D sergisine katılmış olsa da bu konstelasyon 1993’de kendini lağvetmişti.

90ların başında yerel sanat piyasası ve bu piyasanın aktörleriyle hızla değişen güncel sanat ortamı birbirinden geri dönülmez biçimde koptu. Daha önceleri, piyasa kendi konumunu kavrayamadığı gibi bienali etkilemeye bile talip olabiliyordu. 1987 ve 1989 bienallerinde Mimar Sinan Üniversitesi’nin baskısının hissedilmesi, Bienal danışma kurullarındaki elitist-modernist ve statükocuların çoğunluğu, sergiye Türkiye’den güncel sanatla ilgisi olmayan onlarca sanatçının zoraki biçimde alınmasının ardındaki neden de budur. Bu paradigmatik kopma 1989’dan itibaren 'burası' ile 'orası' arasındaki duvarların bölgesel ve küresel ortamda zayıflamasıyla ve senin de daha önce sözünü ettiğin yapısalcılık-sonrası düşüncenin sanat ortamına sızmasıyla üstüste geldi. Hatta, 1980lerde özellikle Amerika’da değişen feminist, politize, post-kolonyel sanat ortamının; fotoğraf, enstelasyon, gündelik malzeme kullanımının da, buradaki sanatçıların diyaloğa girebilecekleri, çevirebilecekleri modeller teşkil ettiğini söylemek olası. 'Kötü Oğlanlar' diye tarif ettiğimiz, 90lar kuşağı sanatçıları kimseye borçlu olmadıklarının altını ısrarla çizerlerken, 1992 Bienali ile cesaret kazandılar, 1995’de de bilgi edindiler. 1990lardaki en önemli değişim, akademi hocalarının dışarıdaki eğitimleri sırasında aldıkları bayat dogmaların; kendilerine yüksek-kültür taşıyıcılığı vazifesi biçen sanatçıların; orasıyla burası arasında acentalık yapıp adalet dağıtmaya girişen uzmanların kan kaybına uğramasıdır. Tabii ki, İstanbul bienalinin Türkiye sanat ortamına getirdiği eğitici boyut, Platform’un arşivi ve residency programı gibi yenilikler, oluşan ilişki ağı, daha çok sanatçının dışarıya çıkması, sergi ve bienal tecrübeleri, dışarıda okuyanlar, residency programlarına gidenler, İstanbul’un yabancı sanatçılar için ciddi bir çekim alanı oluşturması ve iletişim patlaması ortamı çok değiştirdi.

Ancak, bu herşeyin normalleştiği anlamına gelmiyor. 90lardan önce ulus sergilerinin bile hayali kurulamazdı. 90ların sonlarına kadar bu projeler bienaller dışındaki nadir fırsatlardandı. Sanırım bu kitabın ana omurgasını da bu sanatçılar oluşturdu. 1990’da, naif bir biçimde Türkiye sanatçılarını tanıtmak üzere bir Avrupa seferi yaptığımda, misyonu tam da böyle sergiler yapmak olan Institut für Auslandsbeziehungen, Stuttgart beni kapıdan içeri bile almamıştı. Ancak daha sonraki yıllarda aynı kurumda 1994’de ''İskele'', 1999'da ''Stills Cuts and Fragments'' ve 2004’de ise ''İstanbul'' adı altında üç sergi gerçekleştirilecekti. Hiç bir talebin gelmediği zamanda bile kadın sanatçılar, müslüman, kadın, Ortadoğu, Türk ve bunun gibi kümeleştirmelerden uzak dursalar da Gülsün Karamustafa, Hale Tenger, Ayşe Erkmen bile çok-kültürlü, siyaseten doğru sergilerde yer aldılar. Katıldıkları projelerin arasında, Ayşe Erkmen’in İstanbul sanatçılarının bu tür sergiler tarafından kümeleniyor olmasını hicvettiği, “Istanbul Not Constantinople” videosu, Gülsün Karamustafa’nın “The Presentation of an Early Representation” adlı proto-oryantalizm ve kendi pozisyonunu araştıran işi [Gülsün Karamustafa, Presentation of an Early Representation, 1998] ve Hale Tenger’in Avrupa ve aidiyet durumunu vize ve ekonomik sınıf üzerinden ele alan videoları vardı. Son yıllarda, üzerinden kısaca geçtiğimiz Diyarbakır çevresi sanatçıları ise, izleyici olarak tümüyle 'dışarıyı' düşünerek üretim yaptıklarını saklamıyorlar. Bunun en tipik örneği Erkan Özgen ve Şener Özmen'in birlikte ürettikleri, Don Quixote ve Sancho Panza gibi biri at, diğeri eşek üzerinde iki Kürt gencinin, bayramlık elbiseleri içinde dağ başında Tate Modern’ı aradıkları video olmalı. [Şener Özmen/Erkan Özgen, The Road to Tate Modern, 2003] Bu bana Aydan Murtezaoğlu’nun bir sergi eleştirisinde “Artık kimin ne görmek istediğini değil kendim ne görmek istiyorum, onun peşindeyim” demesini hatırlatıyor. Burada, Serkan Özkaya’nın yıllarca süren üçüncü dünyadan birinci dünyaya bakan sanatçı çeşitlemelerini tartışmak lazım.

Devletteki değişimle başlayan detant doğrultusunda bu sergiler ve ulusal çerçeve içinde tarif edilme konusunda pek şikayet yok galiba. Oysa 90lardaki sergilerin belli üst-okumaları yapılabiliyorken, son zamanlarda bu pek de mümkün değil. Örneğin benim de payım olduğu bir Japonya sergisi bir potpuriydi (“Where/Here”, Saitama Museum of Modern Art, 2003). Karlsruhe’deki sergi ise, yıllardır özenle karşı durduğumuz şarkiyatçılığa teslim olunan yegâne sergi olarak tarihe geçecektir. Bu serginin kendi türünün en pahalısı ve şatafatlısı olmasının da medyatik alımlama ve satışla bir alâkası olmalı (''Call me Istanbul'', ZKM, 2004). Bu genel temsillerin ötesindeki kanala da “Hafriyat'' (München Rathaus. 2004), “Daydreaming in Quarantine” (Graz ve Holon 2003) gibi, ulus kümelemeleri olarak algılanmaması gereken; bir dönemi, bir yaklaşımı, bir grubu tarif eden projeler oturuyor.

Erden Kosova: Avrupa’nın doksanlı yılların başında Türkiye’deki sanat üretimine olan ilgisizliğinin yerini son yıllarda birbiri ardına dizilen coğrafya sergilerinin almasını sadece Türkiye’de olup biten ile açıklamak zor. Neo-liberalizmin Sovyet Blok’unun çöküşünün ardından yaşadığı zafer sarhoşluğundan rahatsız olan Avrupalı kitlelerin doksanların ortasında ciddi biçimde sosyal demokrat partilere kaydığı, reel komünizm’in çöküş şokunun ertesinde Avrupa entelejensiyasının komün sözcüğünü, yani birliktelik fikrini, yeniden tanımlamaya giriştiği bir zemin var doksanların ikinci yarısında. Ve bunun sanat pratiği üzerinde paradigmatik kaymalar yarattığı söylenebilir; proje-bazlı kolektif çalışmaların yaygınlık kazanması, antropoloji ve kentsel araştırmalar gibi disiplinlere yaklaşılması, 'ilişkisel estetik' [relational aesthetics] ya da 'saha araştırması' [field work] gibi kavramların ortaya sürülmesinde olduğu gibi. Belirli bir sol-duyarlılığın kendini hissettirdiği ve Avrupa Birliği’nin genişleme sürecinin hızlandığı bu dönemde Avrupa’nın içindeki yabancı konumundaki sosyalliklere ya da sınırında kalan kültürlere, coğrafi ötekiliklere yönelik siyasal bir ilgi oluştuğunu görüyoruz. Bu yaklaşım farklı etik duruşlar içinde pratiğe geçti. Yeni İskandinav Sanatı’nı kendisinin keşfettiğini söyleyen birine rastladık, ya da başka birisinin Kosova’daki güncel üretimin Avrupa’nın yeni-avangardı olduğunu ilan etmesine tanık olduk. Yine de, ötekiliği asimile ya da entegre etmeye yönelik reel siyaset çizgisinin dışında kalan içten duruşların da olduğunu söylemek lâzım.

Bu tür sergilere katılanların motivasyonlarına baktığımızda, aslında temsili çerçevelemenin her zaman farkında olunduğunu ve bundan herkesin her zaman şikayetçi olduğunu gördük. Ama katılım devam etti. Öncelikle, söyleyecek sözü olan kişinin kendini dinleyeceklerin olduğu yere yönelmesiyle açıklayabiliriz bunu. ‘İçeride’ dinleyecek kimse bulunamıyorsa, ya da dinletmek becerilemiyorsa, ‘dışarıda’ dinlemeye hazır olduğunu söyleyen kişiye yöneliniyor. Düşünümsellik (reflexivity) için önce söyleme ediminde bulunmak gerekli. Bunun yanında, durum dürüst biçimde gözden geçirildiğinde, kimi zaman işlerin fiziksel ve finansal olarak üretilme koşullarının ancak Avrupa’da düzenlenen bu tür sergiler aracılığıyla sağlanabildiği söylenmeli. Batı sanat sisteminin kendisi için harcadığı paraları kalem kalem hesaba döken Luchezar Boyadjiev’in mizahi çalışması geliyor aklıma.

Ciddiye aldığım başka bir gelişme de ‘iç dökülen dışarısı’nın yavaş yavaş yer değiştiriyor oluşu. Ulusal sanat üretimlerini temsili çerçevelemelerle ele alan ve Batılı kurumlar tarafından düzenlenen sergiler, tabiyatıyla sadece Türkiye ya da İstanbul’a bakmadılar bu dönemde; bir çok kültür-coğrafya benzer bir ilgiye mazhar oldu. Son dönemde ise ulus-ötesi büyük ölçekli sergiler birbiri ardına geldi. Ardındaki siyasal güdülerin masumluğu halen tartışmaya açık da olsa, çevresel konumdaki sanat ortamları arasında yataygeçişli (transversal) bir iletişimin ciddi biçimde güçlenmesi gibi bir yan etkiden bahsedilebilir. Tabii ki, oluşan bu ortak zeminde yapılması gereken artık Avrupalı kurumların aracılığına başvurmadan sürdürmeyi başarabilmek diyaloğu. Kendi yarasını başkasına gösterirken aynı zamanda başkasının yarasıyla da ilgilenmeyi öğrenmek... Üzeri bir yüzyıl boyunca milliyetçilik ve Soğuk Savaş tarafından örtülmüş kültürel yakınlıkları hatırlamak ya da daha doğrusu yeniden kurmak...

Merkez ve Kuzey Avrupa’da düzenlenen bu sergilerin ulusal temsil çerçevesinden çıkmaya çalışarak kentsel bir odağa, çoğunlukla 'İstanbul' sözcüğüne sığınmaya çalıştıkları görülüyor. ZKM sergisinin hazırlık aşamasında İstanbul ile hiç alâkası olmayan, Hüseyin Alptekin’in deyişiyle “dolmuşa nasıl binileceğini bilmeyen” sanatçılara teklif götürülmüş olması, bu kafa karışıklığına işaret ediyordu. Bu tür sergilere katılanlar genelde çalışmalarının içeriği yardımıyla sıyrılmaya çalıştılar, temsili konuma sıkışıp kalma tehlikesinden. Çoğunlukla başarılı olunduğu söylenebilir. Burada aklıma gelen ise, doğrudan Türkiye ve Avrupa arasındaki asimetrik güç ilişkisini, Türkiye’den söz alıyor olmaya peşinen iliştirilen ‘geriden gelme’, ‘gecikmiş olma’ sıfatlarını farklı yollardan sorunsallaştıran çalışmalar. Bu dengesizliğin Vahit Tuna’nın işlerinde son derece rahat bir mizahi anlayışla ele alındığı görülüyor. Ufak bir şaka aracılığıyla, küçük bir fikir yardımıyla Batı sanat kanonunu tersine çeviren ya da kendi üretimiyle eşitlenmesini (levelling) sağlayan bir dizi çalışma üretmişti Tuna. Güncel Batı sanatını bir kanon olarak kurmaya girişen Art Today kataloğunun minyatür bir versiyonunun Tuna’nın avucunun içinde küçük bir sihir hamlesiyle yok edilmesinde olduğu gibi. Ya da Duchamp’ın veya çalışma üzerindeki imzasıyla ‘R. Mutt’un biçimsel olarak kadın bedeniyle benzerlikler kurulan pisuvarını, hem cinsel-biçimsel hem de fonetik bir kaymayla ‘armut’a [çevirmen için not: R. Mutt ile armut arasındaki fonetik benzerlik için Birne kelimesi yanında Armut kelimesi de türkçe haliyle tutulmali] dönüştürmesinde olduğu gibi [Vahit Tuna, Armut, 1999]. Öte yandan, Şener Özmen’in erken dönem işlerinde varoluşsal bir mesele olarak başvuruluyor çevre-merkez eşitsizliğine. ''Tracey Emin’in Hikâyesi'' kendi üretimiyle Batı’daki sanat pratiğini eşitleyen testosteron yüklü, libidinal bir fanteziydi; tek bir defter üzerinde gerçekleştirdiği resimli anlatıda Özmen, Güneydoğu Anadolu’daki kalesinde etrafındakilere hükmeden genç ve entelektüel bir feodal ağanın, kapanıp kaldığı ortamdan sıkılıp Londra’ya gitmesini, Tracey Emin’i kaçırmasını ve kendi ortamına getirmesini anlatıyordu. Ya da ''Manifesta Cinayetleri'' başlığını taşıyan foto-roman çalışmasında, Avrupalı küratörlerin seri biçimde öldürülmesine müdahale eden bir dedektife dönüştürüyordu kendisini. Tuna ve Özmen’in erken dönem işleri ironik bir eşitleme üzerine kurulu. Özmen’in imzasını taşıyan ve daha yakın döneme ait ''The Road to Tate Modern''da ise, senin dediğin gibi, çevresel konumda kalmanın getirilerinden yararlanıldığı söylenebilir.

‘Geriden gelme’yi ironik bir tavırla işleyen bir diğer sanatçı Serkan Özkaya. Christo’dan yıllar sonra Reichstag’ın üzerine örtmek için Alman resmi kaynaklarına yaptığı başvuru, MoMA’ya Mondrian’ın ''Broadway Boogie Woogie'' tablosuna Alexander Brener’den esinle dolar işareti spreyleme teklifi, Louvre Müzesi’ne ''Mona Lisa''yı bir süreliğine ters çevirerek sergileme önerisi gibi işler geliyor aklıma. Özkaya’nın konuya yaklaşımı aslında oldukça çapraşık güdülerden kaynaklanıyor: orijinal ve kopya arasındaki sanat-içi sorunsal; modern dehanın kaybına karşı izlediği hem kutlamaya hem yazıklanmaya uzanan ikircikli tutum; bariz bir Oksidantalizm; ama bunun yanında reel-sosyalizm içinde yaşamış avangardın minimal diline olan yakınlık, vs..

V: Ana konumuzdan sapma pahasına söylediklerine bazı eklemeler yapmak istiyorum. Sözünü ettiğin açılımların gerisinde kapalı kalmış bir tarih var. ABD’de 1980ler sonunda yapılan merkez esneten sergiler bunun ilk örneklerini oluşturmuştu: “Interrogating Identity'' (Grey Art Gallery, NY, 1989); “Decade Show” (New Museum, Harlem Studio Museum ve Bronx Museum,1990). Avrupa’da ise “Magiciens de la Terre” (1989) sayılmalı. Belki de tüm bunlar kadar önemli olan “Unknown Europe” (küratör Anda Rottenberg, Krakova, 1990) sayılmalı. “Uknown Europe” sergisinde, sözünü ettiğin yataygeçişli iletişimin temelleri atılmıştı. Bunlara ek olarak Arts International’ın düzenlediği ve “Magiciens de la Terre”in masaya yatırıldığı, açılış konuşmasını Homi Bhabha’nın yaptığı (Venedik,1991) , 1993’de tekrarlanan toplantı (Barcelona) “Power and Art Institutions,” (Getty Center for the Arts and Humanities), gene 1991 uluslararası AICA kongresi, Doğu Avrupalılar kadar, küresel anlamda merkezkaç profesyonellerin bir araya geldiği ve iletişim ağlarını inşa ettikleri temel noktalardı. Buna 1992 İstanbul Bienalini de eklemek gerek. O bienal Doğu Avrupalıların aralarındaki bağları temellendirdikleri yer oldu. Bu dönemde Açık Toplum Enstitülerinin kurulması ile yataygeçişlilik yerini “merkeze oynamaya” bıraktı ve beklenen vizyon kan kaybına uğradı ve dediğin gibi, bundan yıllar sonra Batı Avrupa müdaheleleriyle teşvik edildi. Bu teşviğe koşut olarak Manifesta sergilerinin de pozitif bir itkisi oldu.

Özkaya’nın geriden gelme fikri (Sloterdijk’ın yürüyen merdiven metaforu, yürüyen merdivende arkadan gelen hep öndekinin adımlarını yineler) ile modern dehanın kaybı birbirinden farklı değil, örtüşüyor çünkü modern dehanın ancak merkezin tekelinde olduğunu öncüllüyor. Başkalarının kişisel seçkilerinde toplanan binlerce slaytla yaptığı “büyük cam” işinin küçük bir Kuzey Avrupa kentinde —en azından formel olarak— daha önce yapıldığını öğrendiğinde, bu işi yayımlayan NU dergisine yolladığı yazıda, kenardaki sanatçının önce gelemeyeceğini söyleyen bir hicve başvurmuştu. Özgün olanın sadece 'suyun öte yakasından', yani sınırın batı yakasından gelmediğinin rahatlığı ve farkındalığı yanında, Avrupa'nın batısı ile doğusu arasındaki ekonomik koşullar, kamusal fonlama mekanizmaları arasındaki eşitsizliği görmek gerekli. Yataygeçişliliği bundan 12 yıl önce yoğun bir biçimde Doğu Avrupa’lı arkadaşlarımızla, salt proje bazında değil, geçmişe yaklaşımlar, paylaşılan Osmanlı tarihi ve onların deneyimlediği büro sosyalizmi ile bizim deneyimlediğimiz devlet eliyle hazırlanan kapitalizm üzerinden tartışmaktaydık ama o dönemde bunu projelere aktaramadık.

E: Özkaya’yı İstanbul bağlamı içinde farklı kılan unsurlardan biri bu çevresellik nosyonunu ya da daha genel anlamda coğrafya-kültüre dair göndermeleri stratejik olarak kullanması aslında. Yoğun ve tutarlı biçimde sanatın kendi içindeki epistemolojik sorunları, orijinal ve kopya konumları arasındaki içiçe geçmişliği, sanatçının yaratıcı konumunun sorgulanmasını öne çıkardığı; elemeği, mimetik benzerlik ve sanat eserinin boyutu konularında oyunsu işler ürettiği söylenebilir. Bunu olumlu anlamda taşralılıktan ve narsistik travma sayıklamalarından ayrışma olarak tanımlayabiliriz ya da olumsuz anlamda kimliğin dışına çıkabilecek derecede ayrıcalıklı bir konumda olunmasıyla bağlantılandırabiliriz. İlginç biçimde Özkaya’nın üzerine çalıştığı sorunsallara yakın bir üretimin İzmir’de toplanan ve Borga Kantürk’ün başını çektiği genç bir sanatçı kümesi tarafından da gerçekleştirildiği görülüyor. İzmir’in İstanbul’a karşı olan çevreselliğinden fazlaca şikayet etseler de, bu genç isimlerin kimlik temalarını işlerine çok yaklaştırmadıkları ve sanat pratiğinin kendi içindeki dinamikleri üzerine yoğunlaştıkları söylenebilir. Ayrıca İzmir ile Güneydoğu’daki üretimler arasındaki neredeyse kutupsal farklılığa dikkat çekilmeli. Altındere’nin “Seni Öldüreceğim İçin Çok Üzgünüm!” sergisine İzmir’den katılanlar ve benzer bir çizgide duranlar kendilerini biraz dışarı itilmiş hissetmişlerdi.

Çeşitlenme başlığından kastımız da biraz bu. Daha önce bahsettiğimiz üretimlerin dışında kalan ve kendi bireysel üretim çizgileri içinde tutarlılığı yakalamış isimlerin de bambaşka bir zemin üzerinde durduğu söylenmeli.

V: Tartışmamızın başında üzerinde durduğum ulus sergileri türünden kümelenmelerin, bireysel üretim çizgileri içinde farklı kulvar açanları dışarıda bırakma tehlikesi her zaman mevcut, ancak 90ların sonlarına kadar üretimde belirgin bir dallanma yoktu. Son yıllarda ise, dokümanter formatın yorulması gibi, 90larda ağırlıkta olan, anlatısal yaklaşımlar azalıyor. Bu dallanma yeni yapılar peşinde olan Haluk Akakçe, Banu Cennetoğlu, Leyla Gediz gibi, dikkat edersek eğitimini Türkiye dışında sürdürmüş, ya da Mürüvvet Türkyılmaz, Ömer Ali Kazma, Cevdet Erek, Yetkin Başarır gibi klasik akademik eğitimden geçmemiş olan sanatçılardan gelmekte. [Leyla Gediz, Butterfly, 2004] Bunu, kabaca 'normalleşme' süreci olarak değerlendiriyorum. 90lar içinde üretilen açılım bir yandan uluslararası kanalları oluştururken öte yandan sanatçıların kümeleşme dışında varoluşlarının meşruiyetlerinin de oluştuğu bir dönem oldu. Bu yeni yapılanmalara olanak sağladı. Cevdet Erek’in yaptığımız bir söyleşide belirttiği gibi yerel içerikleme kader değil. [Cevdet Erek, Avulda, 2002] Sanatçıların içine hapsedildiği, Türk/Kürt, Balkan, Ortadoğulu, İstanbullu, kadın, inanç coğrafyası türünden kümelerin hepsi de provizyonel ve müzakereye tabi, kırılmaya müsait ön yaklaşımlar olmalı. Burada pandoranın kutusunu açıyor olabilirim ancak, üretimin bir kısmının da kendine çıkış yolu olarak bu kümelerin tariflerine uyan işler yapmaya çeşne olduğu bir ortamdayız ki bunu uluslararası bienaller de körükledi. Bu anlamda bienaller ve küme sergileri çeşitlenmenin önüne set çekiyorlar.

Ben, gündelik hayatın tahakkümü dışına çıkmayı becerebilen ya da ona yapısal bir twistle dönebilen, kendi yolundan menkul olan, beklenmedikle karşılaştıran, talepsiz sanatçıların çeşitlenmeyi oluşturduklarını düşünüyorum. Burada özellikle Leyla Gediz’in resminin, Ömer Ali Kazma ve Cevdet Erek’in enstelasyonlarının beklentileri kırmasını, marazileşen anlatısallığa mesafe almasını önemsediğim gibi, örneğin Banu Cennetoğlu’nun gayet anlatısal bir konuyu ele alıp (güney-doğu, göçmen hazırlama merkezi gibi) ona apayrı bir matris uygulamasını, Songül Boyraz’ın araştırmalarını, nefes alma noktaları olarak görüyorum. [Songül Boyraz, İsimsiz, 2001]

E: Güncel sanat üretimindeki çeşitlenmeyi daha önce farklı bağlamlarda ele almıştık. Sınıfsal olarak Cumhuriyet elitinin ya da daha sonra üstorta sınıfın faaliyeti olarak kabullenilegelen sanat pratiği farklı sınıfsal katmanlar tarafından sahiplenilmeye başladı. Diyarbakır’daki sanat ortamının kendini hissedilir biçimde görünür kılmasıyla birlikte oluşan coğrafik farklılaşmalara değindik. Deneysel ve spekülatif bir şekilde aile terimlerine başvurarak, anneler, kırılgan kızlar ve kötü oğlanlar arasında bir karşılaştırmaya giriştik. Bu bağlama eklenebilecek bir parantez de ‘queer’ bir duruşun da son dönemlerde daha fazla görünürlülük kazanması oldu. Kutluğ Ataman’ın İsviçre’de yaşayan transseksüel Ceylan’ın inişli çıkışlı yaşamı ile Türk sinemasındaki melodram geleneğini yanyana getirdiği ''Ruhuma Asla'' başlıklı video çalışması, Taner Ceylan’ın gay ikonizmi üzerine kurulu portreleri ve özellikle, akademik kariyerine mâl olan kendini yine kendi figürüyle cinsel birleşme sırasında resmettiği tuvali, Erinç Seymen’in norm-dışı cinsel pratikleri kışkırtıcı biçimde görselleştirdiği tuvalleri bu duruşun örneklerinden sayılabilir.

Son on yıl içinde özel yayın şirketlerinin sayıca patladığı, ticari video kliplerin her yeri kapladığı, reklam ve grafik tasarım sektörünün belirli bir ilerleme gösterdiği, polis ve medyanın kriminalize eden görsel mekanizmaları işbirliği içinde kullandığı bir ortamda, yeni medya sanatı, teknolojik gelişimler, görsel değişimler ve bunların ideolojik yansımaları üzerine yoğunlaşan çalışmaların da ortaya çıkması beklenirdi ama ilginç biçimde bu tür eğilimler zayıf kaldı. Herhangi bir ortak söylem oluşturamayan bir kaç kişinin tekil çabaları dışında, sanat alanından ticari alana kayan kişiler o alanda faaliyet göstermekle yetindiler ve deneysellik gibi arayışa girmediler. Yeni tür görselliklerin siyasal komplikasyonları üzerinde de durulmadı. Anlatımı öne çıkaran sanatçılar güncel sayılabilecek sunum biçimlerini kullansalar da, bu biçimlerin epistemolojik nitelikleri üzerine kafa yormadılar, tüketici bir kolaycılığın içinde kalmayı tercih ettiler. Bunun yanında, punk estetiğinden etki almış bir çevre, stratejik ve ironik bir tavırla retro-karakterli bir görselliği (8mm’lik eski el kameraları, beta video kasetlere çekilen TV kayıtları vs.) takip etti. Az malzeme ile yetinme ve olanı sürekli geri-dönüştürme yönelimi, bir yandan var olan ekonomik şartların yansımasıyken diğer yandan bilinçli bir minimalizm ile ilişkiliydi.

Çeşitlenmenin zamana yayılan boyutunu, gelecek kuşaklar üzerindeki etkisini ise şimdiden kestirmek zor. Son birkaç yılda elde edilen kurumsallaşma durumunun pedagojik bir sistemi, yapısallığı ve söylemi üretip üretemeyeceğini görmek için bir kaç sene daha gerekiyor. Belki bunun hikayesini başkaları kaleme alacak.
]]> http://www.cagdassanat.com/ofsayt-ama-gol/acilimlar/feed/ 0