The artist, working on the use of patterns in the daily practices of art, is creating a narration defining the personal stories through these patterns. She claims that her interest in such paternal configurations arises from an abstract vision of world and the suggestion of a universal, common language like Esperanto. In her latest works she is aiming to pass beyond the formal characteristics and surface interpretation of the painting with narrative elements she hides inside.
Most of the time, her abstractions from the photos she has taken, have a crossroad with the photography; that it is the aim of showing the instantaneous. Sometimes an abstraction of a pattern from the visuals of the city or turning this pattern into the focus point might be seen as a populist attitude whereas it is, in fact, a desire for sharing the subjective and instantaneous perception, her internal spaces or her perception of space with the viewer.
Painting, through its processes, is an action which makes you isolated and brings you face to face with all those things you try to escape from. Fears, memories, the questions about past and future or art for what it really is, personal satisfactions or dissatisfactions together with social conditions and besides, the transmissibility of all these… Yet, she uses the personal stories as a source in social conditions. Consequently, what is more important today is how you narrate something rather than what you narrate.
Though we are engaged with a discipline like painting where you cannot receive feedbacks, I still believe that the position of the viewer inside the work is important. In this matter we need to talk about the destination. The perception of the surface when you see the work of art closely is different than the perception of perspective seen afar. The two dimensional being of the painting shows the patterns and the patterns repeating on the surface provide the opportunity for the viewers to create their own stories. The thing you see when you zoom out is what the artist has fictionalized and tries to show. The aspects creating this illusion are also related with the size of painting, its style and colors besides the thing you show with such patterns; for they are all complementary for your painting.
Paternal production is an alternative for the esthetics of the day which has been stuck between the intense and the virtual. Alternation, technological developments, designs of cyber universes, new esthetics of the city and various utopias together with other details which may seem trivial (skyscrapers which seem to crush us, paternal elements of the city, mirrored glasses showing the outside and hiding what is inside, bridges etc) easily become subjects for the artist.
Hayal İncedoğan
Translation: Onur İlter
Motifin güncel sanat pratiği içindeki kullanım olanakları üzerinde çalışan sanatçı motif üzerinden kişisel hikayeleri tanımlayan bir anlatı geliştiriyor. Sanatçı motifsel üretimin soyut bir dünya görüşü ve ‘esperanto’ gibi evrensel bir ortak dil önerdiği için ilgisini çektiğini söylüyor..Son işlerinde resmin içine gizlediği hikaye öğeleriyle resme ait biçimsel özelliklerin ve yüzey yorumunun ötesine geçmeyi amaçlıyor.
Çoğu zaman kendi çektiği fotoğraflardan yaptığı soyutlamaların fotoğrafla paslaştığı nokta, anlık yada âna ait olanı iletme çabası..Kimi zaman kent görsellerinden kadrajladığı bir motifin soyutlaması, öznel ve anlık bir kavrayışın, kendi içsel mekanlarının yada mekan kavrayışının izleyiciyle paylaşımını arzu eder..
Resim yapmak süreç olarak insanı yalnızlaştıran bir eylem ve yüzleşmek istemediğiniz bir sürü şeyle sizi karşı karşıya bırakır. Korkular, hatıralar, geçmiş ve gelecekle ilgili sorular, sanatın neliği, kişisel tatmin yada tatminsizlikler, diğer yandan dolaşıma girdiği için sosyal durumlar ve bunların aktarılabilirliği.. Ancak o sosyal durumlarda kaynağını kişisel hikayelerden alır. Dolayısıyla bugün için artık ne anlattığımızdan çok nasıl anlattığımız önemlidir..
Her ne kadar resim gibi geri bildirim alamayacağımız bir disiplinle uğraşıyor olsak ta eserin içinde izleyicinin konumunun önemli olduğunu düşünüyorum..Bu durumda mesafeden bahsetmek gerekir..Resme yakından baktığınızdaki yüzey algısıyla uzaklaştığınızdaki perspektif algısı arasında fark vardır. Resmin iki boyutlu algısı yüzeydeki motifi gösterir, yüzeyde tekrar eden motif ise izleyiciye kendi hikayesini yaratma olanağı sağlar... Uzaklaştığınızda gördüğünüz şeyse sanatçının kurguladığı ve göstermeye çalıştığı şeydir. Bu illüzyonu sağlayan unsurlar motifle gösterdiğiniz şey kadar, resmin boyutu, boyama tavrı ve renkle ilgili..çünkü hepsi hikayenizi tamamlayan unsurlar..
.
Motifsel üretim, günün keskin, aşırı gerçekle sanal olan arasına sıkışmış estetiği için alternatif bir yaklaşım önerisidir..Değişim, teknolojik gelişmeler, siber evren tasarımları, yeni kent estetiği ve bir takım ütopyaların yanında basit yada önemsiz gibi görünen kimi ayrıntılar (üzerimize yürüyen gökdelenler, şehre ait bir takım motifsel öğeler, içeriyi gizleyip dışarıyı yansıtan aynalı filtre camlar, köprüler vs..) rahatlıkla sanatçının konusunu oluşturur..
Hayal İncedoğan
